تشکیل و تکامل منظومه شمسی تشکیل منظومهٔ خورشیدی از ۴٫۶ میلیارد (۴۶٬۰۰۰ میلیون) سال پیش و با رمبش گرانشی بخش کوچکی از ابرهای مولکولی آغاز شد. ۱ بیشتر حجم سقوطکرده در مرکز جمع شد و خورشید را شکل داد، بقیهٔ آن در دیسک پیشسیارهای پخش شد، و سیارهها، قمرها، سیارکها و سایر اجرام کوچک منظومهٔ خورشیدی را بهوجود آورد. نمایش انگاشت هنری یک هنرمند از یک دیسک پیشسیارهای، جایی که با برخورد و متبلور شدن ذرات گردوغبار سیارهها و قمرهایشان، و سیارکها و دیگر اجرام

ستاره چیست؟ به معنای علمی، یک ستاره توپی از هیدروژن و هلیوم با جرم کافی است که میتواند همجوشی هستهای را در هسته خود حفظ کند. خورشید یک ستاره است. ستارهها میتوانند در اندازهها و رنگهای مختلفی باشند. هر جرم آسمانی بزرگ که در اثر منابع انرژی داخلی خود تابش ساطع میکند را ستاره میگویند. از دهها میلیارد تریلیون ستاره که جهان قابل مشاهده را تشکیل میدهند، تنها درصد بسیار کمی با چشم غیر مسلح قابل مشاهده هستند.